Köşe Yazıları

Ebu Sadık Ünlü ve Ahmet Öztürk…

Ebu Sadık Ünlü ve Ahmet Öztürk…

 

Bu yazı öyle sıradan bir yazı değildir. Yazıyı oluşturan her cümlenin harflerinin ağlayarak oluşturduğu bir yazıdır.

Yazıya konu olanların aramızda olmadığı; yaşarken değil de aramızdan ayrılışları ile hepimizin tanımış olduğu kişilerle ilgili bir yazı…

Ebu Sadık ÜNLÜ ve Ahmet ÖZTÜRK aramızdan ayrılalı çok olmadı. Bugün onlardan ayrı geçirdiğimiz 5. Gün.

Tam beş gündür gözlerimiz hala akan yaşlara engel olamamakta. Biz sevenleri için de ailesi için de ömür boyu yaşanacak bir acıyı bizlere bırakarak ayrıldılar aramızdan.

Sonsuzluğa çıktıkları yolda onları tüm bir şehir uğurlamaya geldi. Tüm bir şehir kıldı namazlarını ve okudu dualarını.

Ailenin acısına bir nebzede olsa ortak olabilmek için Adıyaman halkı Yeni Şehir Mezarlığına aktı…7’den 70’e herkes oradaydı. Hiçbir fark gözetmeksizin herkes üzerine düşen son görevi yapmak için oradaydı.

Gencecik iki fidanı, iki arkadaşı hep birlikte uğurladık Pazar günü. Tanıklık ettiğim en kalabalık cenaze töreniydi.

Bir şehir yıkılmıştı adeta. Bir şehir onlarla birlikte toprağın altına giriyor gibiydi. Onlarla birlikte göç ediyor gibiydi.

Ebu Sadık ÜNLÜ ve Ahmet ÖZTÜRK sıradan birer Adıyamanlı ailelerin çocuklarıydılar. Adıyaman Belediyesi Erkek Hentbol takımında başlayan arkadaşlıkları onları bir daha birbirlerinden ayrılamayacakları bir yolculuğa çıkardı.

Hesapta olmayan ve hiç kimsenin aklına bile gelmeyecek olan kaza sonucu kayıp gittiler aramızdan. Cumartesi günü karabulutların eşliğinde yağan bahar yağmuru toprağı yumuşatmakla kalmadı, iki canımızı da aldı aramızdan.

21 yaşında, ömrünün baharında gülümseyen birkaç resim karesi ile tanıdık onları. Ulusal ve yerel basında çokça yer ettiler. Gözlerimizin bakmaya bile cesaret edemediği kişi oluverdiler.

Zaman onlarla birlikte durdu sanki. Onlar hep 21 yaşında kalacaklar ve biz onları mücadelesini verdikleri takımlarının forması içinde ve takım arkadaşlarıyla birlikte çektirmiş oldukları toplu resmin ortasında 10 ve 11 numaralı formları ile hatırlayacağız.

Yolunuz açık olsun, gittiğiniz yerde umuyorum ki mutlu olacaksınız. Yaşam sizden aldıklarını umuyorum ki fazlasıyla verecektir orada sizlere.

Bizler bir ömür boyu sizin yokluğunuzu hissedeceğiz. Buraları merak etmeyin. Geride bıraktığınız ailenizin acısına ortak olacak olan, onları yalnız bırakmayacak olan arkadaşlarınızın varlığından haberdarsınız…

Allah mekânınızı cennet etsin…

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu