Köşe Yazıları

Bu Annelik Değil

İdam cezasına çarptırılan mahkûm delikanlı, infazı beklerken son dileği olarak, kalem kağıt istedi. Birkaç dakika sonra mahkûm gardiyanı aradı ve mektubu annesine teslim etmesini istedi.

Mektup şöyleydi:

“Anne, dünyada daha fazla adalet olsaydı, bugün sadece ben değil sende ceza alırdın. Çünkü sen de benim kadar suçlusun, kaybettiğim hayatin suçlususun.

Okuldan bir bisiklet çalıp getirdiğimi hatırlıyor musun? Babam öğrenip beni cezalandırmasın diye saklamama yardım ettin. Komşumun cüzdanından para çaldığımı zamanı hatırlıyor musun? Alışveriş merkezinde benimle harcadın. Babamla kavga edip ayrıldığımı hatırlıyor musun? Okumak yerine sınavı kopyaladığım için beni düzeltmek istedi. Sonunda keşfedildim ve dışlandım. Babama ve öğretmenlerime başkaldırdım ve bundan hiçbir şey öğrenmedim ve sonunda büyük bir suçlu oldum.

Anne, çocuktum, sonra sorunlu bir genç oldum ve şimdi hoşgörüsüz ve saldırgan bir insanım. Anne, düzeltilmeye ihtiyacı olan bir çocuktum, rızaya değil. Neden, niçin diye sorgulanmaya ihtiyacım vardı, göz yumulmaya değil. Konuşmaya, hissettiklerimi hissetmene ihtiyacım vardı “MIŞ” gibi yapmana değil. Yanlışlarımı düzeltmene hatta belki, bazı cezalar alarak büyümeye ihtiyacım vardı. Ama olmadı. Ben seni yine de affediyorum!

Sizden sadece bu mektubu dünyanın her yerinden mümkün olduğunca çok sayıda ebeveyne okumanızı rica ediyorum, böylece bir çocuk yetiştirmek, iyi ya da kötü davranabilecek kişi yapmak gibi bir sorumluluklarının olduğunu bilsinler.

Bana hayat verdiğin ve onu kaybetmeme yardım ettiğin için teşekkür ederim anne.

“Suçlu oğlun.”

Ayrıca şunu da hatırlatmak isterim:

“Oğlunu cezalandırmayı reddeden, onu sevmiyor demektir. Onu seven, onunla tartışmaktan çekinmez. Eğitim, dünyayı değiştirmek için kullanabileceğiniz en güçlü silahtır. Çocukları eğitin, yetişkinleri cezalandırmak zorunda kalmayacaksınız.”

Koşulsuz sevgi, fütursuz hoşgörü, yada bitmeyen sabır abidesi ebeveynlere sesleniyorum. Eserleriniz ile övünün. Özelliklere anneler. Aşırı affedici, kapatıcı, hatta gizleyici olmak gerçek ebeveynlik değil. Anneler çoğu zaman oğullarını kendilerinin bir uzvu gibi gördükleri için onlara her konuda müdahale bulunarak, Çevremizde hiç büyümeyen çocuk adamların çoğalmasına sebep oluyorlar.

Çocuk olman her şeyi yapacağın anlamına gelmez! Anne veya baba olman onun her yaptığını kabul edeceğin anlamına gelmez. Lütfen önce kendinizi sonra evlatlarımızı eğitin..

İlgili Makaleler

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu